tekst in onlangs gemaakt "artist's book"

STIL...

Luister: de zon duwt de maan weg
De dag de nacht.
Zoveel levens te verwarmen.
Voel hoe nu de stralen zacht
hun armen slaan om je koude schouders
en kilte verdwijnt in het licht van de zon.
In diverse maten
verschijnt de muziek
in huizen en straten.
De dag begint met vogelzang
die allengs wordt verdrongen
door veel te veel lawaai, zodat de nacht
weer welkom is
.. met in zijn midden
de grootste stilte
van die vierentwintig uur
van elke dag...
...en nacht.

stapeling....

een nieuw jaar....

zondagmiddag

"Zo, ben jij daar?"
zei mijn moeder,
en ze morste zilv'ren as op het tapijt.
"Hé, die vrouw daar"
zei mijn vader
"Dat was vroeger onze meid".
En getooid in zwarte rouw
Liep aan de overkant een vrouw
en torste vrachten bloemen
door de eerste winterkou.
Mijn moeder zou nu thee gaan schenken,
mijn vader gooide blokken op het vuur.
Ikzelf, ik wou aan niets meer denken
In dit omfloerste middaguur.

Kille kou
Natte kou
Harde wind tot storm.
Wat ik je maar zeggen wou:
De winter krijgt al vorm.

Lome zomerzondag

Er klinkt gesnater over het water: 

een eend die van een woerd niets wil. 

Verder is de middag stil 

en wordt het langzaam later.....

Gezoem, een plons, zijn 't enige lied

dat deze dag wil zingen.

Een vis springt op en bij 't verdwijnen

verschijnen grote kringen.

De avond valt in 't lome groen

En laat de laatste klank verdwijnen.

En straks zal in de zwoele nacht

de maan - als in een waas -

gaan pogen te gaan schijnen.

lente-urn

De lente komt bedolven onder as
uit koude streken
waar de kou nu is geweken
voor wat heet, het heetste was

de bank die bofte
dat de vulkaan ontplofte

de lucht nu vrij van vliegtuigstrepen
was nooit zo leeg, zo stil, zo blauw.